دکمه play را گذاشته بودم روی چند track از موسیقی بهنام بانی تا با صدای کلفت نخراشیده اش از عشق بخواند. تلویزیون را هم روشن کرده بودم تا برای خودش صحنه های مهیج نشان دهد. صدای تلویزیون را کم کردم.برای اینکه در خانه موجودیتی را احساس کنم تصاویرش کفایت می کرد. تصاویری که هیچ ارتباطی به حال و هوای من ند...

ازش پرسیدم صمیمی ترین دوستت در مدرسه کیه؟ گفت: شقایق؛ کمی مکث کرد نگاهم کرد و ادامه داد: چون اون هم مثل من بابا نداره یعنی باباش زندانیه. دوباره نگاهم کرد و گفت: خانوم یعنی شقایق خیلی هم شبیه من نیست

با هیچ کس share ات نمی کنم حتی با خودت. پس در یک استراتژی خودخواهانه، پشت یک سکوت ریشه دار در لابیرنت های تو در توی وجودم پنهانت می کنم تا دست هیچ کس به تو نرسد؛ حتی خودت! " وبلاگ گیرم کلمه که تو را وبلاگ دوست کلمه وبلاگ دارم، کلمه به تو چه!"

قبل از خواب آخرین فصل رمان "زوربای یونانی" اثر نیکوس کازانتزاکیس را خوانده بودم. وصف حال دو دوست که وبلاگ برای کلمه وبلاگ همیشه کلمه از یکدیگر جدا می شوند. " وبلاگ برای کلمه وبلاگ همیشه کلمه !" تعبیری که محل کوچک ترین تردیدی نخواهد بود. کلمه ای ک

این چهارمین بار بود که مرکز نگهداری اش را تغییر می دادند. مسئول فنی مرکز از من خواست با اداره کل مکاتبه کنم تا حکم جا به جایی اش صادر شود.  محراب 12 ساله بود و می خواست به تمام دنیا ثابت کند هیچ کس او را نمی خواهد؛ مثل پدر و مادرش که هیچ گاه او را نخواستند.  با پرخاشگری و کتک کاری های دائمش یک چیز ر...

آدم است دیگر!  عادت می کند، به "بودن" آدم ها، به "نبودن" آدم ها... یک نفر می رود و می گذارد که تو بروی! و تو آخر داستان می رسی به "خودت" همان جا که سالهاست از آن فرار کرده ای. همان جا که شکنجه گر های زندان سیاسی از آن سلول انفرادی ساخته اند؛ چرا که آنها هم فهمیده اند بودن با "خود" سخت ترین شکنجه دنی...

صفر- هیچ به نفع خودم! از تمام بازی های دنیا کنار کشیده ام. بازی زندگی ام شبیه به بازی هیچ کدام از آدم های دور و برم نیست...بالاخره کسی با این بی قاعدگی ام کنار خواهد آمد. با این هیچ بزرگم ...کسی که شبیه به دیگران نیست... + نوشته شده در جمعه بیست و چهارم اردیبهشت ۱۳۹۵ساعت 15:27&nbsp توسط نگار

آن قدر فراموش کرده ام که حافظه تاریخ به من غبطه می خورد. برای زنی که از قلوه سنگ ها عبور کرده است رها نام سومین دختر آن زن است نام مستعار من وقتی روزنامه هم برای کاستن از تورم حضورم اسم های جعلی می زاید در زهدان کاهی ِکاغذی که هر روز انبوهی از کلمات بر آن سقط می شوند!

کار خودشان را کرده بودند. دست ها و آغوش های خالی ... تا "تنهایی" در من به ارگاسم برسد. تنهایی خداوندگار بی پایان زندگی ام. ابدی ترین و ازلی ترین مفهوم "بودن"ام. قدرت لایزالی که مرا پیش چشمانم عریان می کند تا در برهنه ترین لحظات با خویشتن خویش بیامیزم و خود را در رنجی بی پایان سقط کنم و بزایم... سقط ...

فقط 24 ساعت زمان داشتم و باید برای ثانیه هایش نقشه می کشیدم. "فقط 24 ساعت" هیچ گاه این اندازه به مرگ نیندیشیده بودم. سه کلمه در گیومه های مکرر در ذهنم تکرار می شد. "فقط 24 ساعت" ... دیدم آن طور که باید زندگی نکرده ام. دیدم آن طور که باید دنیا را ندیده ام. به صبح نیندیشیده ام. به خورشید، به برگ درختا...

مهر امسال و بوی ماهش مال من نبود. انگار تمام دانش آموزان از پاییز من کوچ کرده بودند. من دیگر معلم نبودم. گویا کسی کرکره تمام تریبون هایم را پایین کشیده بود. میزهایی که پشت آن تبدیل می شدم به یک دانای کل اجباری که بوی نصیحت می داد. با این همه گهگاه که دانش آموزی با کنجکاوی شیطنت آمیزش می گفت "خانم از...

صفر- هیچ به نفع خودم! از تمام بازی های دنیا کنار کشیده ام. بازی زندگی ام شبیه به بازی هیچ کدام از آدم های دور و برم نیست...بالاخره کسی با این بی قاعدگی ام کنار خواهد آمد. با این هیچ بزرگم ...کسی که شبیه به دیگران نیست...

می دانم با این انتخاب تعداد آدم های عوضی زندگی ام زیادتر می شود و تنهایی ام بزرگ تر! اما باید به تنهایی ام یورش ببرم قبل از آنکه با دهان گشادش مرا ببلعد. یا که باید در تنهایی ام هضم شوم پیش از آنکه نجویده و ناهضم مرا بالا بیاورد. پیش از آنکه زندگی از کولم پیاده شود و چهار دست و پا به بیراهه برود. آد...